Auteur: Amsterdamse Ogen

‘Afghanistan. Maar ik voel en ben Nederland. Een klein beetje kapitalistisch – én gelukkig.’

‘M’n vriendin is koffie halen. Van mij? Oh …, oké.’

(Knik.)

‘Zo zo .. Hum, hum … Tja … Nou ja, doe maar.’

‘Prima, joh. Geen probleem. Hier doen?’

‘Instagram? Joh, ik ben ruim in de 80 …!’

‘Ja, ’s goed.’ [Krap een halve seconde keek ze in de lens.]

‘Ik heb onlangs foto’s gemaakt voor toelating tot de HKU – er komt een vervolggesprek. En dan liefst de filmrichting.’

‘Van mij? Nou, vooruit maar.’

‘M’n maten vinden ’t niks, maar ik vind foto’s wel leuk.’

‘Zeker omdat ik zulke mooie ogen heb …’

‘Haha, ja is goed.’ [Na de nies kwam de zon …]

‘Geen probleem, hoor.’

‘Oh, yes, of course.’

‘No, English. I’m working on my Dutch. Straatportret? Nou, of course.’

‘Wie, ik? Gut wat leuk! Wat een eer! Ik ga op de foto!’

‘Ik heb ‘m net gehaald.’ [En ondanks de foto-shoot de pont ook.]

‘Hé, dit doe ik zelf ook. Ben alleen nog nooit zelf geportretteerd. Grappig.’

‘Ik ben ook fotograaf, én YouTuber. Naam staat op m’h shirt. Beetje James Dean-look doen?’

‘Ja, nee, ik zeg niets. Doe maar.’